W każdej drużynie przychodzi taki moment, że czas na zmiany. I tak też stało się w 71 GDH, ale może zacznijmy od początku.
Późnym wieczorem 10 grudnia, gdy wszyscy uczestnicy biwaku mikołajkowego szykowali się do snu, jako drużynowa 71 wymyśliłam sobie, że moi harcerze wcale tak szybko spać nie pójdą. Najpierw poprosiłam Malewicza, aby zamknął w sali lekcyjnej Skarpetę i Asię. Potem dh SQN musiał wyciągnąć Paulinę na małą pogawędkę i gdy teren był już czysty, nie pozostało nic innego jak ubrać resztę drużyny w mundury i przygotować do wyjścia na dwór. Gdy już mieliśmy wychodzić nagle zjawiła się dh Paulina, ale my udając, że jej nie widzimy szybko uciekliśmy ze szkoły ;) i ruszyliśmy za świetlikami, rozstawionymi wcześniej przez Rudego i Biskupa, które doprowadziły nas do plaży nad jeziorem w Kolbudach. Po drodze znaleźliśmy również dwa punkty, na których harcerki i HS-y znalazły kartki z paroma słowami skierowanymi specjalnie do nich. Gdy już dotarliśmy na plażę pozostało nam czekanie na Skarpetę, Asię i Paulinę, które dostały wcześniej informacje, co mają zrobić i jak później do nas dotrzeć. Jednak, jak się okazało, nie było to wcale takie łatwe! Dziewczyny nie widziały nigdzie świetlików i musiały być instruowane przez telefon jak mają iść. Jednak w efekcie do nas dotarły :) Najpierw Asia ze Skarpetą, które zbierając punkty, zabrały również karteczkę dla Pauliny i musiały biec ją odłożyć na miejsce, a później dh. Paulina, która miała po drodze przygodę w policją, ale na szczęście wszystko skończyło się dobrze :)
Gdy już byliśmy w komplecie, nadszedł moment, na który szykowałam się już od paru tygodni. Postanowiłam, że to jest już właściwy czas, aby przekazać funkcję drużynowej 71 dh. Paulinie, która była przygotowywana do tego od dłuższego czasu. Oczywiście miałam wewnętrzne obawy, czy Paulina nie powie mi, że ma angielski, albo się obrazi, bo wszystko przed nią ukrywałam i nie będzie chciała przejąć funkcji. Jednak na szczęście to były tylko obawy, ponieważ dh. Paulina z uśmiechem na twarzy zgodziła się zostać drużynową 71. No i stało się. W mroźną, ale piękną noc, nad kolbudzkim jeziorem, przy blasku świecy, na ramieniu dh. Pauliny zawisnął granatowy sznur. Zaraz po tym nowa drużynowa spełniła swój pierwszy obowiązek i wybrała dwie przyboczne. Zostały nimi Skarpeta i Asia, które z wielką radością przyjęły zielone sznury. Potem były już tylko uściski, gratulację, życzenia, a po policzku spłynęło parę łez :)
Na koniec chciałabym życzyć nowej Druhnie Drużynowej i jej Przybocznym owocnej współpracy, abyście zawsze miały chęci i siły do działania. Aby nigdy nie zabrakło Wam pomysłów oraz motywacji!
A całemu 71 bardzo dziękuję za te wszystkie cudowne chwile, które razem z Wami spędziłam jako drużynowa. Pamiętajcie, zawsze możecie na mnie liczyć ;)
Filman
